ThaiSongs

2007/Jul/03

บางที..ความเคยชินกับการมีใครสักคนอยู่ข้างๆ
มักจะทำให้คนเรามองไม่เห็นความสำคัญ
เรารับรู้แค่การมีอยู่ การมองเห็น โดยที่ไม่ต้องเสาะแสวงหา
และไม่ต้องพยายามไขว่คว้าให้เหนื่อยและเสียเวลา
แค่เหลือบสายตาไปหา...ก็พบเจอ

ใครๆหลายคนอาจจะว่ากันว่า เหตุเกิดจากความเหงา
มักจะทำให้คนเราเปิดรับใครต่อใครให้เดินเข้ามา
เพื่อช่วยเติมช่องว่างในหัวใจ เพียงเพื่อทดแทนใครบางคน

แต่สำหรับคนบางคน..ไม่มีใครมาแทนที่ใครได้
ต่อให้เหงาหรือว้าเหว่สักเพียงใด
ก็ไม่เคยเปิดรับใครเข้ามา
ตรงกันข้าม...กลับมีคำตอบมาตอกย้ำว่า
"ใคร" คือคนสำคัญที่สุด
ในบางคืนที่เงียบเหงา..ฉันใช้เวลาจมอยู่กับความคิด
เพียงเพื่อหาคำตอบให้กับคำถามของหัวใจ
การรอคอยการกลับมาของ"อรุณรุ่ง" ช่างยาวนาน
เวลาคืบคลานไปอย่างเชื่องช้า
แต่เมื่อการรอคอยสิ้นสุดลง..."ตะวันฉายแสง"อีกครา
ความเหงา..ความอ่อนล้า ในหัวใจก็หายไป

ขอบคุณ..ความเหงา

.......................

ขอบคุณ ระยะทาง ที่ทำให้เราต้องห่างไกล
ขอบใจ เธอเหมือนกัน ที่เธอเลือกจากฉันไปแสนไกล
ขอบคุณเวลาที่ฉันนั้นไม่มีใคร
ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหวที่มาทักทายใจ
ทำให้ฉันได้รู้ หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว

*เหตุเกิดจากความเหงา ที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ
เหตุเกิดจากความเหงา ที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด
ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ
ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ ว่าเป็นเธอที่ ฉันรักหมดหัวใจ

วันนี้มาพบเธอ ด้วยใจที่เดินอย่างอ่อนล้า
ต้องการมาพบหน้า ต้องการจะบอกว่าเพิ่งเข้าใจ
ขอบคุณเวลาที่ฉันนั้นไม่มีใคร
ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหวที่มาทักทายใจ
ทำให้ฉันได้รู้ หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว

มีคนเคยบอก ถ้าไม่สูญเสียบางอย่าง ก็ยังไม่รู้คุณค่าของสิ่งนั้น
เหมือนอย่างตัวฉัน ที่เพิ่งรู้ว่าคืนวัน ที่ผ่านมาว่าใครคือคนสำคัญ