2007/Jun/30

อยากจะรู้..ใจทำไมรักเธอ..
ได้แต่เพ้อ..ไปด้วยใจเรียกหา
แรกที่พบ..เพียงสบตา..
ก็หลงรัก..เหมือนดังว่าจะขาดใจ

..ตราบวันนี้..ใจก็ยังละเมอ..
หวาดกลัวเธอ..ใจจะร้างลา..
ภาพเธอยิ้ม..ยังติดตา..
อยากจะได้..เพียงเธอมาเป็นดวงใจ

..ยังใฝ่ฝัน..ถึงวันที่สุขสันต์และสุขสดใส..
ยิ้มละไม..ขวัญใจให้สุขอุรา..
สุขหนักหนา..แม้ว่าเราสองจะอยู่แห่งไหน..
สุขเกินใคร..เมื่อได้อยู่ใกล้เธอ

ยังใฝ่ฝัน..ถึงวันที่เราสองคน..
สุขเหลือล้น..จนใคร-ใครอิจฉา เมื่อได้รัก..เจ้างามตา..
ด้วยความรัก..ชุบชีวาเราสองคน..

อ ย า ก จ ะ ไ ด้ . . เ พี ย ง เ ธ อ ม า เ ป็ น ด ว ง ใ จ . .

........................................

ฟังเพลงนี้แล้วชวนให้คิดถึงตอนที่กำลังอินเลิฟ..
จำได้ว่าที่ฟังตอนนั้นจะเป็นเวอร์ชั่นของแหม่ม พัชริดา
เราฟังเทปเพลงนี้กลับไปกลับมาหลายรอบ...นอนตาลอย มองเพดาน
เหอะๆ...."แรกที่พบ เพียงสบตา ก็หลงรักเหมือนดังว่าจะขาดใจ"
มันอารมณ์นั้นจริงๆ ใจมันอิ่ม มันมีพลังอย่างมหาศาล
ทุกๆเช้าที่ตื่นมา ชีวิตจะเต็มไปด้วยความหมาย

ผ่านมาหลายปีดีดักแล้ว แต่จะกี่ยุคกี่สมัย อายุเท่าไหร่
อาการเพ้อก็ยังเวอร์ชั่นเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง
นอนตาลอยมองเพดาน คิดถึงใบหน้า คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงวาจา
เพ้อ...เพ้อจริงๆ ฮ่าๆ

Comment

Comment:

Tweet