2007/May/26

อยู่คนเดียว นอนมองดูฟ้าด้วยความสงสัย
ว่าทำไมคนเราถึงต้องมีความเหงา
ชีวิตก็ยากอยู่แล้ว ไม่เคยเป็นของเรา
ทุกครั้งยังมีเรื่องราวที่มันซับซ้อนให้ทำมากมาย

แต่ละวันวงจรชีวิตก็ดูซ้ำซ้ำ
ก็ต้องทำ ทำ ทำ และต้องทำต่อไป
บางครั้งเหมือนฉันไม่รู้ ฉันจะทำเพื่อใคร
เหมือนฉันไม่มีจุดหมายที่ใจเฝ้าคอย

(*) อยากรู้เหมือนกัน ว่าฉันมันเหงาอะไรมากมาย
อยากรู้ทำไม ฉันจึงเหมือนดังคนเลื่อนลอย
กับภาระที่ฉันต้องรับมา เวลาที่มีก็น้อย
แต่ใจยังคอยจะเหงาทุกทีที่เผลอ

(**) เบื่อความจริง รอคอยความฝันทุกวันเช่นนี้
แต่ไม่มีใครเลยที่จะมาให้เจอ
เป็นเหมือนน้ำค้างตอนเช้า ที่ยังนอนละเมอ
แล้วแสงตะวันก็เผาให้แห้งไป

(ซ้ำ * , **)

นี่หรือชีวิตของฉัน ที่ยังคงละเมอ
และแล้ววันนึง ชีวิตก็แห้งไป

Comment

Comment:

Tweet