สองมือที่ดูนิ่มนวลอ่อนโยน
สองมือที่ดูช่างบอบบางอย่างนั้น
สองมือที่ดั่งไม่มีความสำคัญ คือสองมือที่ทำให้โลกหมุนไป
แม้เพียงร่างกายนั้นเกิดเป็นหญิง
แท้จริงหัวใจนั้นแกร่งยิงกว่าชาย
ขอเพียงให้เป็นได้ดังที่ตั้งใจ จะทุกข์ทนเดียวดายไม่มีความสำคัญ

* บันดาลโลกหมุนเวียนวนไปตามจิตใจ
นำพาให้เป็นไปตามต้องการ
ทุกสิ่งเปลี่ยนแปรไปด้วยมือเธอเสกสรร
ดังถ้อยคำประพันธ์เปรียบเปรยพรรณนา

** ถึงชายได้กวัดแกว่งแผลงจากอาสน์
ซึ่งอำนาจกำแหงแรงยิ่งกว่า
อันมือไกวเปลไซร้แต่ไรมา คือหัตถาครองพิภพจบสากล

( ซ้ำ *, ** )

ลมโชยโรยแผ่ว นานแล้วแม่จ๋า
ลูกไม่ได้กลับมา นั่งชิงช้าอันเก่า
ชิงช้าหน้าบ้าน วันนี้มันดูเหงา
เฟื่องฟ้าลาต้นหล่นกราว อกเราสะท้อน

วันเวลาติดปีกหลีกบิน
หูยังแว่วได้ยิน เสียงแม่กล่อมนอน
โอละเห่ ลูกเอ๋ย เอย ลูกเอ๋ย จงนอน

กระโปรงยังอยู่ในตู้ทรงจำ
เสื้อนักเรียนด่างดำ กระติกน้ำวันก่อน
หิ่งห้อยจับได้ แอบไว้ที่ใต้หมอน
คืนไหนอากาศรุ่มร้อน แม่นอนพัดไกว

มือยังกำของเล่นทำเอง
หูยังแว่วเป็นเพลงหวานจับหัวใจ
โอละเห่ ลูกเอ๋ย เอย ลูกเอ๋ย จงหลับใหล

เหนื่อยไหมแม่ ร่างกายคงอ่อนแอ
พักผ่อนบ้างไหม
ห่วงหนาแม่ เห็นแม่ดูอ่อนแอแล้วลูกใจหาย

ไม่เคยบอกแม่เลย ว่ารักเท่าใด
ปากแข็งเหมือนใคร แม่ก็รู้ตัวดี
เหนื่อยมานัก แม่พักเสียที ต่อจากวันนี้
ลูกจะกล่อมแม่นอน

แม่เอ๋ย นอนเถิด นอนเสียแม่
ให้ลูกดูแล ลูกจะกล่อมแม่นอน
แม่เอ๋ย นอนเถิด นอนเสียแม่
ให้ลูกดูแล ลูกจะกล่อมแม่นอน

โอละเห่ แม่เอ๋ย เอย แม่เอ๋ย จงนอน
โอละเห่ แม่เอ๋ย เอย แม่เอ๋ย จงนอน

อุ่นใดๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม
อุ่นอกอ้อมแขนอ้อมกอดแม่ตระกอง
รักเจ้าจึงปลูก รักลูกแม่ย่อมห่วงใย
ไม่อยากจากไปไกล แม้เพียงครึ่งวัน
ให้กายเราใกล้กัน ให้ดวงตาใกล้ตา
ให้ดวงใจเราสองเชื่อมโยงผูกพัน

อิ่มใดๆ โลกนี้มิมีเทียบเทียม
อิ่มอกอิ่มใจ อิ่มรักลูกหลับนอน
น้ำนมจากอก อาหารของความอาทร
แม่พร่ำเตือนพร่ำสอน สอนสั่ง
ให้เจ้าเป็นเด็กดี ให้เจ้ามีพลัง
ให้เจ้าเป็นความหวังของแม่ต่อไป

ใช่เพียงอิ่มท้อง
ที่ลูกร่ำร้องเพราะต้องการไออุ่น
อุ่นไอรัก อุ่นละมุน
ขอน้ำนมอุ่นจากอกให้ลูกดื่มกิน